Dus besloot ik maar eens te gaan kijken.

Nu is het zo dat hockey op de zondag niet bijster veel publiek trekt. Bij de hoofdklasse niet en bij kleine amateurclubs al helemaal niet. Met slechts zo’n tien anderen stond ik dus koukleumend langs de lijn totdat mijn beide duimen gevoelloos waren en ik mijn tenen niet meer kon lokaliseren. Het waaide. Hard. Natuurlijk kon het aanschouwen van mijn lief die als een speer over het veld rende en een mooie move maakte waar zelfs de tegenpartij even voor floot me wel wat opwarmen. De koele kikker die hij bleek te zijn toen hij, de kalmheid zelve, met een zacht boogje een strafbal (geen strafschop, zoals zijn moeder mij ooit lachend verbeterde) tot doelpunt wist te maken, gaf mij enigszins blozende wangen. Dit alles versterkt door de keeper die riep: “Geef die bal gewoon aan [naam lief]!”

Mijn lief speelde fantastisch, dat is wel duidelijk nu. Maar vooral van al die dingen die geen hockey waren kon ik erg genieten.

Verbazing om de keuze van de scheidsrechter met een wanhopige “Ah meneer, dat meent u niet!”. De scheidsrechter die na het zoveelste commentaar op zijn beoordelingsvermogen een speler (van de tegenpartij) toesnauwde dat hij maar een opleiding moest gaan volgen. De regelmaat waarmee het woord gasten in de mond werd genomen. Een speler, wederom van de tegenpartij, die op zijn knieën ligt maar nog wel met zijn stick tussen de benen van de tegenstander loopt te porren in de hoop daar de bal te vinden. Achter me proberen twee kleine kinderen te hockeyen met Skittles, maar als de stick over het snoepje heen vliegt, rapen ze de Skittle op van de tegels en stoppen hem voldaan in hun mond. Ondertussen instrueert een coach zijn team vooral geen mooie ballen te spelen.

Het team van mijn lief wint met 3-1. Het zonnetje breekt door. Het bier drinken kan beginnen. Gelukkig ben ik wel bekend met dat tafereel.

Met mijn pumps in mijn tas en All Stars aan mijn voeten stap ik in het zonnetje richting kantoor. Ik moet een klein stukje door het park, waar altijd een gezellige drukte heerst zo vroeg in de ochtend. Fietsers, voetgangers en auto’s delen een klein stukje weg en het is alsof je kijkt naar een goed geoliede machine die zorgvuldig al deze mensen die ergens naartoe moeten verdeelt over iedere vierkante meter aan asfalt.

Precies daar gebeurde het. Ik hoorde een klein meisje zingen. Dat is niet ongebruikelijk, rond dit tijdstip worden veel kinderen naar school gebracht. Maar langzaam kwam het geluid dichterbij en ik zag dat ze achterop een fiets zat. De fiets werd bestuurd door een blonde, jonge vrouw. Het zou haar moeder kunnen zijn, maar ook een oppas, of een oudere zus. In ieder geval hadden zij en het kleine meisje het goed naar hun zin. En ik had ze al eerder gezien, de dag daarvoor. De dag erna kwamen ze me weer voorbij fietsen.

Toen wist ik het.

Ik ben thuis in deze buurt. Op het moment dat je complete vreemdelingen gaat herkennen (de volgende fase is dat je ze groet, zonder ooit te weten wie ze zijn of waarom), weet je dat je thuis bent. Helaas is het zo dat ik de afgelopen week iedere dag aan de late kant was voor mijn werk. Dus ben ik bang dat als ik de komende week op tijd ga zijn, ik het zingende meisje en haar lachende chauffeur ga missen. Maar het doet me goed om te weten dat ze er zijn.

Niet zo lang geleden kwam ik in aanraking met een wel heel bijzondere groep Twitteraars. Zo’n clubje waarvan je nooit gedacht zou hebben dat hij bestaat. Nog in je stoutste dromen zou het niet in je opkomen. Maar hopla, daar waren ze. En het stomme is: als je er eenmaal eentje hebt gespot, kom je ze overal tegen.

Welnu, dat mensen vertellen dat ze in de file staan of hun pasta hebben laten aanbranden (ja ja, je hebt ze er tussen zitten), vind ik ook niet bijster inspirerend. Een leuk kiekje met een zonnestraal of inchecken bij Simon Levelt (wat mij aan koffie doet denken en dus goed is) boeit mij al veel meer.

Maar er zijn dus van die mensen die alleen maar een Twitter-account hebben om prijzen te winnen. Prijzen! Nou snap ik wel dat je af en toe een bericht doorstuurt naar je volgers omdat je een weekend Parijs kunt winnen of iets dergelijks, maar als dat alles is wat je doet?! Lijsten lang niks anders dan zogeheten retweets (doorgestuurde berichten dus). Kans op shampoopakketten, parachutespringen, flatscreentv’s, weekendjes weg, dagjes weg, weken weg, bordspelletjes, boodschappentassen – alles kun je krijgen, als je maar hard genoeg twittert.

Het gekke is dat die mensen ook nog honderden volgers hebben. De ene Twit-win trekt de andere aan. Och, en die bedrijven met hun socialemediacampagnes en cadeaus om maar meer volgers te krijgen. Volgers die uiteindelijk niet meer waard blijken te zijn dan iemand die een week lang bij de AH shopt om Wuppies te krijgen en vervolgens weer terugkeert naar de trouwe, ouwe C1000.

Als ze tenminste ooit iets winnen. Je zou haast denken van wel; ze spreiden hun kansen goed uit. Sommige mensen zouden dat kunnen kwalificeren als valsspelen. Of op zijn minst niet zo sportief.

Nou wil ik mezelf geen veer in de reet steken, maar ik doe dat dus heel anders. Omdat er zo veel acties en prijsvragen zijn, heb ik besloten mee te doen met wat op mijn pad komt en waar iets te winnen valt dat ik daadwerkelijk zal waarderen. Meestal moet je dan een reactie geven op iets; een slogan insturen of iets dergelijks. Dat je moet uitleggen waarom jij iets moet winnen. En ik zal je zeggen: dat heeft mij al een prachtig armbandje (zie foto), bioscoopkaartjes voor een documentaire en een fotoboek opgeleverd. Zonder ooit een enkele tweet de deur uit te hoeven doen.

Lieve lezer,

Als je deze brief hebt kunnen vinden, ben je automatisch mijn held. Gezien het feit dat ik deze fles, met deze brief erin, in de open zee heb gegooid, waar golven, boten en stormen dit bericht geheel hadden kunnen vernietigen, bewonder ik het dat je mijn boodschap hebt kunnen vinden en nu leest.

Het is 2012 en ik ben 24 jaar oud. In de zomer word ik 25, een kwart eeuw. Soms is dat best wel eng. Er zijn veel dingen waar ik blij van word (als mijn zusje en ik voor de zoveelste keer precies hetzelfde zeggen, als ik een brandalarm hoor dat gewoon een fluitend vogeltje blijkt te zijn, de kleur en vorm van thee als die zich vermengt met het hete water, een boekenkast met honderd boeken, kinderhandjes om een lekkend softijsje). Ik ben niet snel verdrietig of boos, maar de laatste tijd wel steeds vaker bang. Daarom schrijf ik dit ook. Ik ben vooral bang als ik te veel nadenk over de maatschappij en de wereld waar we in leven.

Europa heeft al jaren zijn eigen munt, de euro. Maar Griekenland gaat failliet en ik kan me maar niet voorstellen wat het betekent als een land failliet gaat. Uitverkoop van de eilanden? Volledige leegverkoop van die waardevolle steden met zo veel geschiedenis? En ook in ons eigen land, Nederland, lijken we allemaal gek te worden. Sinds iedereen zich druk heeft gemaakt om de opmerking van Máxima over het gebrek aan de Nederlandse identiteit, is Wilders opgestaan om die identiteit voor eens en voor altijd vast te leggen. Er is een meldpunt voor Oost-Europeanen. Misschien weet je het wel, als je uit de buurt komt: die Polen die iedere ochtend om vijf uur uit hun overvolle kamer komen en in een overvol busje kruipen om onze huizen te bouwen. Maar niemand is nog gekomen met een meldpunt voor West-Europeanen, voor de mensen die de banken overeind houden waar Griekenland aan ten onder is gegaan.

En nog zoiets moois: de Occupy-beweging. Miljoenen mensen die opstaan omdat ze boos zijn over de crisis. “Ze hebben onze banen afgepakt!” valt op spandoeken te lezen. Dat klopt, werkloosheid is hoger dan ooit. Maar het gaat er juist om dat we allemaal als slaven afhankelijk zijn van dat werk om een inkomen te vergaren en te functioneren binnen dit vreemde, kapitalistische systeem. Zo worden we in alles wat we doen gecontroleerd. Ik denk dat mensen het gewoon niet meer begrijpen. Zo gek is dat niet; als ik vanuit mijn huiskamer het nieuws binnen laat stromen, snap ik er ook helemaal niks van. Het lijkt wel alsof gelukkig zijn niet meer is dan een poging tot overleven. Dus ik ben benieuwd hoe het is, daar waar jij bent. In wat voor wereld leef je, welk jaar is het? Bestaat er nog iets als een samenleving of ben je beland in een tot werkelijkheid verworden roman van George Orwell?

Je kunt me terugschrijven op het adres dat achterop deze brief staat. Weer de proef op de som nemen via de flessenpost en hopen dat die nogmaals door iemand gevonden wordt, lijkt me een te groot risico. Op de een of andere manier geloof ik niet dat er nog zo veel wonderen in de wereld zijn.

Dan maar op de fiets naar Paddepoel om fruit te halen. En kip cordon bleus bij de poelier. Ik wil liever wandelen, maar ik ken mezelf en heb weinig zin om met vijftien kilo peren, kiwi’s en mineola’s weer terug te lopen. Dus op de fiets dan maar. Ik ruik, ruik de hele weg hoe de lente zichzelf stiekem in de lucht heeft geworpen. Met volle teugen probeer ik iedere essentie op te snuiven. Een jongen fietst met zonder jas en hoewel ik dat een beetje overdreven vind zou ik vooral graag buitelend van het lachen door de berm willen rollen. En dat is ook een beetje overdreven.

Er ligt al een hele week een ontwikkeld fotorolletje uit zo’n wegwerpcamera op me te wachten bij de Hema. Daar hebben ze ook het goedkope, maar heerlijk ruikende, wasmiddel dat nog op mijn lijstje staat. Dus ik rij terug naar huis, geef de man zijn zakje met conference handperen en spurt door, kilo’s zonnestralen op mijn hoofd. De onverwachte warmte en geligheid maakt een blijheid en energie in me los die ik de afgelopen weken al wanhopig aan het zoeken was. DE ZON SCHIJNT! Omdat alle tafeltjes in die schijnende zon al bezet zijn, schuif ik met mijn zusje aan bij Hooghoudt. Daar hebben ze iets nieuws; een puntje brie met crackers. Bij deze mijn tip van de dag.

Mijn zusje moet werken en ik wil met die liters wasmiddel in mijn boodschappentas wel weer op huis aan. Natuurlijk neem ik de route door het plantsoen, omdat zonnestralen die tussen bomen door op je hoofd vallen de allerleukste zijn. Ondertussen loop ik langs mijn favoriete straatartiest, wiens naam een samenvoeging is van de letters M O T I, maar de volgorde vergeet ik altijd. Hij zit daar met zijn drumstel, mondharmonica, gitaar en rauwe doch jazzy stem, te zingen over zijn One Man Band en even ben ik bang dat mijn glimlach mijn oren heeft bereikt. Dat moet een gek gezicht zijn. Ik gooi wat muntjes in zijn gitaarkoffer en luttele minuten later zie ik een kleine vijver van krokussen onder de bomen van het Noorderplantsoen.

Dus hier, daar gaat het over. Vandaag, de dag die, gewoon van zichzelf, fantastisch was.

Ik kan me niet meer voorstellen hoe het is om geen bier te drinken – en toch weet ik nog als de dag van gisteren hoe ik mijn eerste biertje dronk. Het was Koninginnedag, enkele jaren geleden. In de Negende Cirkel stond ik, uiterst brak van de vorige avond, aan de bar en bestelde een cola. “Nee, nee,” sprak de barman, “bier moet je hebben.” Mijn argument ‘dat lust ik niet’ werd van tafel geveegd zoals een moeder dat doet met een kind dat haar groentes niet op wil eten. “Drinken!” En dat deed ik. De eerste slok werd met een samengetrokken gezicht, geschrokken van de bitterheid, doorgeslikt. Daarna ging het eigenlijk alleen maar beter. Er zijn dingen die je moet leren waarderen; olijven, rode wijn, champignons en zo ook bier. Inmiddels staan ze allemaal bovenaan mijn lijst met favoriete voedingsmiddelen.

Je zult mij niet horen beweren dat de smaak van bier het lekkerste is dat ik ooit geproefd heb. Is niet waar namelijk. Maar bier heeft wel die unieke smaak die bij zoveel gelegenheden ultiem op zijn plek is. Borrels bijvoorbeeld, aan het eind van een drukke werkweek. Of op het terras in de zon. Of op een koude winteravond aan de bar. Bij de barbecue. Bier is altijd je gezelschap in een drukke kroeg, waar het bierglas zo’n vanzelfsprekend onderdeel van je lichaam is geworden dat je verder weinig nodig hebt.

Er valt ook veel te genieten aan bier. Ja, echt, genieten. De plop van een beugelfles die open schiet. Je lippen in het zachte, witte schuim. De goudgele glans als je het glas heft om te proosten. En als je wat meer ervaren wordt in het bier drinken – een status die ik mijzelf inmiddels heb toegekend – kun je op ontdekkingstocht. De verschillende smaken en soorten bier leren kennen. Naar de Pintelier om een goddelijk Kwakje te bestellen, zonder dat iemand daarom lacht. In de winter genieten van de donkere bieren, terwijl je in de zomer een citroentje in je Hoegaarden dipt.

Ja mensen, ik hou van bier. Bijna net zoveel als de man, die uit Brabant komt en naast de Dommelsch Brouwerij is opgegroeid. Bier is hem, letterlijk, met de paplepel in gegoten. En die Dommelsch liefhebbers, die weten pas hoe een ode aan het bier moet klinken. De carnavalsvereniging heeft er namelijk een nummer over geschreven. Daarom, in het kader van de I Like Groningen Biermaand, hier een lied dat eer doet aan de waarde van bier. Proost.

In de eerste week van januari kreeg ik van mijn ouders een nieuwjaarskaartje. Ze doen niet aan kerstkaarten, vandaar. De boodschap luidde: ‘Laat 2012 een overvloedig en smakelijk jaar worden (want voor de rest ziet het er toch niet goed uit).’ Gezien mijn liefde voor (lekker) eten, leek mij dat een uiterst strak plan.

Dus daar ging ik, het nieuwe jaar in, met als doel om van elke maaltijd een feest te maken. Dat is een stuk makkelijker dan je zou denken. Je kunt bijvoorbeeld al uren voordat je gaat eten, nadenken over wat er straks op je bord komt te liggen. Maak je rijst met kerriesaus en kippenvleugeltjes, niet per definitie een culinair hoogstandje, stel je dan eens voor hoe die vleugeltjes in de kruiden en jus liggen te pruttelen. Hoe je met een houten lepel door de romige saus roert en er damp opstijgt van het gele goedje in je pan, met de verleidelijke geur van Azië. En gooi dan niet alles achteloos op je bord, maar bedek de ene helft met rijst. Maak een kuiltje en giet daar de kerriesaus in, zoveel dat het net overstroomt. Op de andere helft leg je twee kippenvleugeltjes, lepeltje-lepeltje. Moet je eens kijken wat voor feest het dan al is.

Ook leuk is om alles zelf te maken. Groentesoep bijvoorbeeld. In een emaillen eenpersoonssoepkom die ook op het vuur kan. Een halve liter water, een bouillonblokje. Op de markt heb je prei, wortel, broccoli, ui, cherrytomaatjes en peterselie gehaald. In de keuken hangt nog een streng knoflook uit Frankrijk. De balletjes rol je van gehakt van de slager. Alleen de vermicelli komt uit een zakje – maar dat mag. Met beleid gooi je alles in je persoonlijke soepmaker, je neus erboven om geen vleugje aroma te hoeven missen. Het pruttelt een poosje. Pas op het einde de balletjes en vermicelli erbij.

Een snijplank staat klaar in de koelkast met een paar kaasjes erop. Crackertjes van LU of een vers stokbrood van de bakker in een mandje. Moet jij eens kijken hoe je dan kunt genieten van iets simpels als een kommetje soep met brood. Eet smakelijk. 2012 wordt een lekker jaar.

We willen liever niet meer horen hoe slecht het allemaal gaat. Daar zijn we wel een beetje klaar mee. Vandaar ook dat er alleen een omhooggestoken duim is, en geen neerwaartse. Dat zou de positieve, ‘het-glas-is-altijd-halfvol’ mentaliteit immers verpesten. Op diverse websites vind je recensies en beoordelingen die eigenlijk altijd wel uitnodigen om naar de betreffende voorstelling of het restaurant te gaan. Dit onder het mom van ‘mensen hoeven niet te weten waar ze niet heen moeten gaan, maar vooral wat wel interessant is.’

Datzelfde geldt voor de status van de wereldmaatschappij. Zolang we niet horen wat er allemaal mis gaat of ons daar niet zoveel van aantrekken, valt het ook allemaal wel mee. Moet je eens kijken wat er nog wel aan goeds is! Luister eens naar al die mooie verhalen van mensen die genieten van de kleine dingen! Maar betekent dat dan dat we de grote, vervelende dingen maar moeten negeren? Op dit moment wel even. De crisis heeft ons genekt, onze huiskamer bereikt en het is wel even mooi geweest. Weg met al die ellendige praat! Berichten over een aardbeving met honderden doden is binnen een dag niet meer de moeite waard om te lezen, aanslagen bereiken het nieuws niet meer en wat er wel doorheen sijpelt dringt niet meer door tot de murw geslagen hoofden van de kijker en luisteraar.

Jarenlang hebben we alleen maar ellende gehad. Nu is het tijd om mogelijkheden te zien, te kijken hoe we zelf verder komen, hoe wij ons uit deze crisis gaan redden. En we merken allemaal dat als we per ongeluk wel even onze aandacht wenden tot een ramp in een ander werelddeel, of iets teveel na gaan denken over wat er nu eigenlijk gaande is in Europa en Griekenland, dat we dan een vreemd gevoel krijgen. Zo’n onverklaarbaar onderbuikgevoel, waar je ongemakkelijk van wordt, misschien zelfs een beetje misselijk. Een gevoel waardoor je iemand niet meer zo makkelijk recht aan kan kijken en de neiging krijgt iets heel anders te gaan doen. Dus zappen we door naar RTL Boulevard waar we ons druk kunnen maken om katjes die uit de boom gered worden.

Dat gevoel is schuld. Schuld omdat we weten wat er allemaal mis gaat, maar niet wat we eraan kunnen doen. Schuld omdat we de energie er niet meer voor hebben om ervoor op te staan. Al weten we best dat weglopen ook niet helpt. Alles komt in golven en zodra deze golf van optimisme voorbij is, worden we overspoeld door schuldgevoel en leegheid. Dus geniet er nog maar even van, voor zo lang het glas nog halfvol is. Het stroomt vanzelf over.

Er zijn van die periodes in het jaar dat ziekte je volledige kennissenkring beheerst. Dit is er weer zo eentje. Vorige week lag mijn zusje snotterend in bed, al was ze daar zelf enigszins nuchter onder en zong vrolijk “snot-snot, snot-snot-snot”. Nu ben ik aan de beurt. Mijn keel voelt alsof hij aan de binnenkant volledig is opgezwollen en slikken lijkt een uur te duren. Dat hele proces is natuurlijk uiterst pijnlijk en de zenuwen die dat registreren zijn verbonden met mijn hoofd. Hoofdpijn hoort er dus ook bij.

Slapen gaat helaas moeilijk, ik lig te woelen en te draaien, heb het warm en koud. Een Finse vriendin gaf mij ooit de tip om te slapen met een sjaaltje om je keel. Dat heb ik gedaan en het voelt enigszins beter, al denk ik dat bij mijn Finse vriendin het geheim vooral lag in het toverdrankje van haar moeder dat door je keel brandde als pure alcohol en alle bacterien op slag deed verdampen. Dat drankje heb ik hier dus niet.

Ondertussen is dit – natuurlijk – een week vol belangrijke gebeurtenissen. Kennismaken bij een uitzendbureau, een auditie, Pilatesles geven, huiswerkopdrachten maken voor een sollicitatietraject, verjaardagsfeestjes, noem maar op. De helft hiervan gebeurt of niet, of het gaat op een zeer matig niveau. Nou ga ik mijn ziekte niet opvoeren als reden voor mijn falen (ik heb immers geen koorts en kan nog gewoon rechtop staan), maar het zou fijn zijn geweest als ik een betere indruk had kunnen achterlaten.

Al twee dagen loop ik rond in deze staat. Het is niet fijn. Ik hou van energie en slikken zonder het idee dat mijn slokdarm eigenlijk uit schuurpapier bestaat. Gelukkig ben ik wel al zover gekomen dat ik ontbijt voor mezelf heb kunnen maken. Brinta, met warme melk en honing. Net als vroeger, heerlijk. Voor de rest van de dag bestaat mijn dieet uit Strepsils, Ibuprofen, vruchtensap, groentes en kruidenthee. Volgende week vier ik namelijk carnaval in het Brabantse en dan moet ik toch potverdorie wel beter zijn. Al maakt het daar weinig uit voor indruk ik achterlaat. Zelfs ijlend van de koorts zou me daar nog vrolijk een biertje aangeboden worden. Dat scheelt.