In de eerste week van januari kreeg ik van mijn ouders een nieuwjaarskaartje. Ze doen niet aan kerstkaarten, vandaar. De boodschap luidde: ‘Laat 2012 een overvloedig en smakelijk jaar worden (want voor de rest ziet het er toch niet goed uit).’ Gezien mijn liefde voor (lekker) eten, leek mij dat een uiterst strak plan.

Dus daar ging ik, het nieuwe jaar in, met als doel om van elke maaltijd een feest te maken. Dat is een stuk makkelijker dan je zou denken. Je kunt bijvoorbeeld al uren voordat je gaat eten, nadenken over wat er straks op je bord komt te liggen. Maak je rijst met kerriesaus en kippenvleugeltjes, niet per definitie een culinair hoogstandje, stel je dan eens voor hoe die vleugeltjes in de kruiden en jus liggen te pruttelen. Hoe je met een houten lepel door de romige saus roert en er damp opstijgt van het gele goedje in je pan, met de verleidelijke geur van Azië. En gooi dan niet alles achteloos op je bord, maar bedek de ene helft met rijst. Maak een kuiltje en giet daar de kerriesaus in, zoveel dat het net overstroomt. Op de andere helft leg je twee kippenvleugeltjes, lepeltje-lepeltje. Moet je eens kijken wat voor feest het dan al is.

Ook leuk is om alles zelf te maken. Groentesoep bijvoorbeeld. In een emaillen eenpersoonssoepkom die ook op het vuur kan. Een halve liter water, een bouillonblokje. Op de markt heb je prei, wortel, broccoli, ui, cherrytomaatjes en peterselie gehaald. In de keuken hangt nog een streng knoflook uit Frankrijk. De balletjes rol je van gehakt van de slager. Alleen de vermicelli komt uit een zakje – maar dat mag. Met beleid gooi je alles in je persoonlijke soepmaker, je neus erboven om geen vleugje aroma te hoeven missen. Het pruttelt een poosje. Pas op het einde de balletjes en vermicelli erbij.

Een snijplank staat klaar in de koelkast met een paar kaasjes erop. Crackertjes van LU of een vers stokbrood van de bakker in een mandje. Moet jij eens kijken hoe je dan kunt genieten van iets simpels als een kommetje soep met brood. Eet smakelijk. 2012 wordt een lekker jaar.

We willen liever niet meer horen hoe slecht het allemaal gaat. Daar zijn we wel een beetje klaar mee. Vandaar ook dat er alleen een omhooggestoken duim is, en geen neerwaartse. Dat zou de positieve, ‘het-glas-is-altijd-halfvol’ mentaliteit immers verpesten. Op diverse websites vind je recensies en beoordelingen die eigenlijk altijd wel uitnodigen om naar de betreffende voorstelling of het restaurant te gaan. Dit onder het mom van ‘mensen hoeven niet te weten waar ze niet heen moeten gaan, maar vooral wat wel interessant is.’

Datzelfde geldt voor de status van de wereldmaatschappij. Zolang we niet horen wat er allemaal mis gaat of ons daar niet zoveel van aantrekken, valt het ook allemaal wel mee. Moet je eens kijken wat er nog wel aan goeds is! Luister eens naar al die mooie verhalen van mensen die genieten van de kleine dingen! Maar betekent dat dan dat we de grote, vervelende dingen maar moeten negeren? Op dit moment wel even. De crisis heeft ons genekt, onze huiskamer bereikt en het is wel even mooi geweest. Weg met al die ellendige praat! Berichten over een aardbeving met honderden doden is binnen een dag niet meer de moeite waard om te lezen, aanslagen bereiken het nieuws niet meer en wat er wel doorheen sijpelt dringt niet meer door tot de murw geslagen hoofden van de kijker en luisteraar.

Jarenlang hebben we alleen maar ellende gehad. Nu is het tijd om mogelijkheden te zien, te kijken hoe we zelf verder komen, hoe wij ons uit deze crisis gaan redden. En we merken allemaal dat als we per ongeluk wel even onze aandacht wenden tot een ramp in een ander werelddeel, of iets teveel na gaan denken over wat er nu eigenlijk gaande is in Europa en Griekenland, dat we dan een vreemd gevoel krijgen. Zo’n onverklaarbaar onderbuikgevoel, waar je ongemakkelijk van wordt, misschien zelfs een beetje misselijk. Een gevoel waardoor je iemand niet meer zo makkelijk recht aan kan kijken en de neiging krijgt iets heel anders te gaan doen. Dus zappen we door naar RTL Boulevard waar we ons druk kunnen maken om katjes die uit de boom gered worden.

Dat gevoel is schuld. Schuld omdat we weten wat er allemaal mis gaat, maar niet wat we eraan kunnen doen. Schuld omdat we de energie er niet meer voor hebben om ervoor op te staan. Al weten we best dat weglopen ook niet helpt. Alles komt in golven en zodra deze golf van optimisme voorbij is, worden we overspoeld door schuldgevoel en leegheid. Dus geniet er nog maar even van, voor zo lang het glas nog halfvol is. Het stroomt vanzelf over.

Er zijn van die periodes in het jaar dat ziekte je volledige kennissenkring beheerst. Dit is er weer zo eentje. Vorige week lag mijn zusje snotterend in bed, al was ze daar zelf enigszins nuchter onder en zong vrolijk “snot-snot, snot-snot-snot”. Nu ben ik aan de beurt. Mijn keel voelt alsof hij aan de binnenkant volledig is opgezwollen en slikken lijkt een uur te duren. Dat hele proces is natuurlijk uiterst pijnlijk en de zenuwen die dat registreren zijn verbonden met mijn hoofd. Hoofdpijn hoort er dus ook bij.

Slapen gaat helaas moeilijk, ik lig te woelen en te draaien, heb het warm en koud. Een Finse vriendin gaf mij ooit de tip om te slapen met een sjaaltje om je keel. Dat heb ik gedaan en het voelt enigszins beter, al denk ik dat bij mijn Finse vriendin het geheim vooral lag in het toverdrankje van haar moeder dat door je keel brandde als pure alcohol en alle bacterien op slag deed verdampen. Dat drankje heb ik hier dus niet.

Ondertussen is dit – natuurlijk – een week vol belangrijke gebeurtenissen. Kennismaken bij een uitzendbureau, een auditie, Pilatesles geven, huiswerkopdrachten maken voor een sollicitatietraject, verjaardagsfeestjes, noem maar op. De helft hiervan gebeurt of niet, of het gaat op een zeer matig niveau. Nou ga ik mijn ziekte niet opvoeren als reden voor mijn falen (ik heb immers geen koorts en kan nog gewoon rechtop staan), maar het zou fijn zijn geweest als ik een betere indruk had kunnen achterlaten.

Al twee dagen loop ik rond in deze staat. Het is niet fijn. Ik hou van energie en slikken zonder het idee dat mijn slokdarm eigenlijk uit schuurpapier bestaat. Gelukkig ben ik wel al zover gekomen dat ik ontbijt voor mezelf heb kunnen maken. Brinta, met warme melk en honing. Net als vroeger, heerlijk. Voor de rest van de dag bestaat mijn dieet uit Strepsils, Ibuprofen, vruchtensap, groentes en kruidenthee. Volgende week vier ik namelijk carnaval in het Brabantse en dan moet ik toch potverdorie wel beter zijn. Al maakt het daar weinig uit voor indruk ik achterlaat. Zelfs ijlend van de koorts zou me daar nog vrolijk een biertje aangeboden worden. Dat scheelt.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik me afvraag hoe ik er later als oudje bij zal lopen. Draag ik een bodywarmer, matchende fleecevesten met de man? Fiets ik nog? Zit ik gezellig achter de geraniums de buurt gade te slaan met een kop thee in mijn handen? (ik neig naar die laatste). Je kan nog alle kanten op. Zo zag ik van de week ineens een prachtig stel, twee verschijningen die duidelijk al lang samen op deze wereld rondlopen.

In het Hampshire Hotel wandelden ze naar binnen, volledig in contrast met de stijlvolle, donkergrijs-met-witte-meubels-en-chique-kroonluchters-in-een-grijze-stolp omgeving. Ze droegen Peruaanse mutsen, van die hippe, met vlechtjes langs de zijkant. De man hield een paar laarzen in zijn hand, waarvan zijn vrouw een identiek paar aan haar voeten droeg. Stevige laarzen, leer met wol, gemaakt om lekker mee te wandelen in de winterse omgeving van de ring van Groningen. Of op het Hoornsemeer natuurlijk. Ik denk tenminste dat ze dat gedaan hebben.

Midden in de lobby bleven ze precies tegelijkertijd stilstaan, alsof ze één persoon waren. Om een poosje te staren naar een promobord met mooie foto’s. De oude vrouw een halve kop groter dan de oude man. Op het bord stond Trouwen | Feesten | Vergaderen. Daaronder, cursief gedrukt, Sfeervol en Stijlvol in Groningen! Dat is geen lange tekst, maar ze bleven er lange tijd naar kijken. Met geconcentreerde gezichten. De foto’s gaven een bijna sprookjesachtig beeld van alles wat het Hampshire Hotel te bieden heeft. Een tekst kun je uitlezen, dat je allebei tegelijk bij de laatste zin komt en weer verder gaat. Foto’s niet. Toch kregen ze het voor elkaar om zich in dezelfde beweging op te richten en zonder elkaar aan te kijken weer verder te lopen, volledig synchroon, richting de lift. Daar verdwijnen ze.

Ik vraag me af wat ze op hun kamer zullen gaan doen. Misschien gaan ze een boek lezen. Allebei hetzelfde boek? Of zouden ze, en dat zou ze, ik weet het bijna zeker, met gemak lukken, gewoon samen uit één boek lezen?

Ik krijg weleens de indruk dat alle mensen van mijn leeftijd (zeg, tussen de twintig en dertig) geneigd zijn zichzelf geboren ondernemers te noemen. En wat ondernemers vooral doen is hun dagelijkse bezigheden delen op Twitter, Facebook, LinkedIn – en als je niet uitkijkt vertellen ze je daar ook nog naar welke muziek ze luisteren, welke artikelen ze lezen en op welke Amerikaanse presidentskandidaat ze zouden stemmen.

Naast ieders persoonlijke leven, verschuift ook de zakelijke wereld naar het online platform. Ideaal aan de ene kant, want ineens kunnen we in plaats van vijf dingen per dag wel vijftien doen. Zonder enige moeite! Razendsnel communiceren we met alle middelen die we tot onze beschikking hebben en er is geen plek in het land, de wereld zelfs, waar we niet op digitale wijze actief kunnen zijn. Aan niks gebonden, vrijheid ten top. Toch vind ik dit alles aardig vermoeiend.

Zo neem ik deel aan behoorlijk wat ‘nevenactiviteiten’, zoals men dat dan met een chique woord noemt. Voornamelijk schrijfdingen (da’s spreektaal). Via Facebook worden redactievergaderingen gehouden. Omdat iedereen zo’n druk eigen leven leidt (de negen-tot-vijfmentaliteit is immers zo jaren 90), eenieder zich in elke mogelijke uithoek van het land bevindt en typen op een touchscreen hipper is dan bellen of Skypen, komt men amper nog bij elkaar. In plaats van op natuurlijk wijze tijdens een gesprek te bepalen of iets interessant is of niet en zo ongemerkt wat zaken aan je voorbij te kunnen laten gaan of juist je oren te kunnen spitsen, moet je alle commentaren en posts doornemen om te bepalen of iets de moeite waard is om te lezen. Dat kost toch echt meer energie.

Ik betrap mezelf erop dat ik een dag lang kan zwijgen zonder dat er de noodzaak is om met iemand te praten. Maar man, communiceren dat ik doe! Het heeft zo zijn voordelen. Al voor het ontbijt, nog lekker in mijn zachte kamerjas en wollen sloffen, ben ik productiever dan ik vroeger in een hele dag was. Ik kan naar het postkantoor om drie uur ’s middags en op mijn dooie gemak over de dinsdagmarkt slenteren. Eenmaal thuis besteed ik een uur aan het lezen van alle digitale statussen die ik gemist heb. Dan weet ik weer wat er in de wereld gebeurd is.

Gelukkig doe ik ook interviews. Dan spreek ik af met iemand in de koffiezaak bij mij beneden en praten we over zijn of haar passie. Heerlijk, zo’n portie menselijk contact. Uiteindelijk is dat toch waar ik het voor doe.

Ik ben verhuisd. Naar de andere kant van de stad. Vandaag heb ik afscheid genomen van mijn kleine studio vlakbij al mijn lievelingsstraten van Groningen. De brok in mijn keel weggeslikt en voor de laatste keer de wandeling naar de Korenbeurs gemaakt, mijn supermarkt.

Met de kraag omhoog, een muts op mijn hoofd, bij -4 het Zuiderdiep overgestoken naar de Folkingestraat. Door de geur van de Subway, een schuine blik naar rechts, waar de Chaplin’s Pub haar lichten nog niet heeft ontstoken. Langs die rare winkel die alleen maar spullen met het patroon van twee kabouters verkoopt, voorbij de synagoge die je pas weet te vinden als je er een keer naar hebt moeten zoeken. De zeer verdekt opgestelde sekswinkel, een auto ontwijkend die uit de hoerenbuurt gereden komt. Een glimlach op mijn gezicht als ik Ariola passeer, ik overweeg zalmrolletjes en dadels in spek te kopen, maar ik doe het niet. De man die ijs verkoopt doet het ook met dit weer niet slecht, de beste hamburgertent in de stad ziet er zoals altijd uit alsof ie dicht is (maar dat is niet zo!). Cafe Pauze, waar zwervers op het terras zitten en Bob Dylan gedraaid wordt. In de coffeeshop aan de rechterkant wordt een walm wiet naar buiten geblazen. Binnen zitten jongens aan een tafel, te trekken aan hun joint. Ze spelen Risk.

De sieraden in de winkel die Beadies heet, maar haar gekochte waren meegeeft in zakjes waar Fris! op staat, al die zaakjes waar ik altijd voorbij ben gelopen, in heb willen gaan, maar nooit ben geweest. Le Souk doemt op, met haar zoete Algerijnse lekkernijen en verse feta. Naast de verkleedwinkel de muur waar altijd posters hangen, iedere maand iets nieuws. Ik gluur naar binnen bij Huis de Beurs, in de hoop dat er niet alleen iemand piano speelt, maar diegene ook nog vergezeld wordt door een cellospeler. Dan is de Vismarkt er alweer, links de Korenbeurs, waar ik alleen maar aardappels en groente hoef te halen voor de maaltijd in mijn nieuwe huis. Ik weet dat als ik een minuut langer doorloop de Oude Kijk in ’t Jat straat zich aan mij zal openbaren. Met de beste koffietent van Groningen en de fietsende studenten om en nabij het Academiehuis. Ik doe het niet.

Vandaag heb ik voor het laatst geslenterd in mijn favoriete stukje Groningen. Ik draai om en stap in de trein naar Groningen Noord. Nog geen minuut later loop ik de warmte in van mijn nieuwe thuis. Binnenkort zal ik er weer zijn, in die leuke Folkingestraat, om sluitingen te halen voor mijn oorbellen die kapot zijn. En dan is het net als een dagje uit. Echt iets bijzonders.

Column voor Na de Lunch

“Weet je nog, toen, die ene avond?” Natuurlijk weet ik meteen waar ze het over heeft. We zwijmelen met z’n tweeën, gebogen over een lichtgevende globe. Het puntje van haar vinger rust in het zuiden van Peru, bij Arequipa. Al staat dat natuurlijk niet op de kaart, want zoveel details passen er niet op. De wereld is ook zo groot.

Die bewuste avond ging de bar van het hostel net dicht toen wij terugkwamen. En dat terwijl het de verjaardag van de barman was! Dat dit laf gedrag was, wisten we helaas niet duidelijk te maken. Dus liet de beste man een fles wodka en een pak jus d’orange achter op de bar en wenste ons een fijne avond. Dat werd het zeker. Iets moois om aan terug te denken. Of toen die keer dat we leerden wat tafelhockey was van die Canadezen. En de derde dag in Ecuador, toen onze camera’s in de bus gejat waren.

Zelf denk ik nog wel eens aan die knettergekke trip van 50 uur, waarin ik van Noord-Argentinië naar de Iguazu Falls bij de grens van Brazilië ging en vervolgens door naar Buenos Aires. In totaal 48 uur in de bus, want ik wilde geen tijd verliezen. De theepotbar in Nieuw Zeeland, de stortregen in Sydney, met papa in de trein door Indonesië. De graffiti in New York en London, gevulde pizza in Chicago,tailgating in San Francisco. Om nog maar te zwijgen over die te gekke wijnbar in Barcelona en de roadtrip naar Girona om de lekkerste ansjovis te halen.

Nu zit ik in de spaarmodus. Mijn gereis eventjes op pauze gezet. Het kriebelt aan alle kanten. Onbewust vind ik mezelf steeds vaker terug in de reisverhalensectie bij de Selexyz. Als ik mijn zusje zie, hebben we het over die heerlijke champignons uit Maastricht die gekweekt worden in grotten. Met mijn Brabantse vriend rijd ik naar Lommel voor het vakantiegevoel. De zon breekt steeds vaker door de regenwolken en ik overweeg een dagje naar Schiermonnikoog te gaan. Voetjes in de koude zee, fietsen terwijl de zilte lucht door je haren waait. Misschien volgend jaar eindelijk naar Afrika. Of naar Parijs. Of toch naar Moskou.

Maar eerst ga ik verhuizen – naar de andere kant van de stad. Ook een goede reden om je backpack in te pakken en de kaart te bestuderen. Er valt altijd wel iets te ontdekken. Alleen al dat de Aldi nu op maar driehonderd meter afstand zit, bijvoorbeeld. Dat belooft veel goeds voor een nieuw avontuur.

Column voor I Like Groningen

Ah, een nieuw jaar. Een frisse start, de kans om je leven weer een stukje beter te maken. Dus lieve mensen, hoe gaan we dat doen? Hoe gaan wij ervoor zorgen dat 2012 helemaal ons jaar wordt?

Voor het antwoord kun je het beste een avondje naar de sportschool gaan. Twee keer drukker dan normaal. Of loop gewoon een rondje door de stad, praat met wat vrienden. Iedereen is gestopt met roken, joggers trotseren de miezerige regen in reflecterende vestjes. Afvallen en stoppen met roken, het zijn de twee meest voorkomende voornemens geloof ik.

Niet meer goede doelen steunen, eens koffie drinken met de buurman, nee, gezondheid is waar we op gaan letten. Fit het nieuwe jaar in en deze keer hou je het vol! Helaas. Ik kijk uit naar eind januari, halverwege februari, als de rust is teruggekeerd in de sportschool en de asbakken weer worden gevuld. En is dat dan zo erg? Zijn al die mensen dan ontevreden over zichzelf? Kan ik me niet voorstellen. Ik heb iets tegen goede voornemens, omdat ze altijd pas beginnen op 1 januari. Welgeteld één keer per jaar kijken we in de spiegel om ons af te vragen wat er beter kan.

Volgens mij worden we er veel gelukkiger van als we dat het hele jaar door doen. Stel dat je op 1 mei wakker wordt en denkt, ‘die cursus Spaans, die moet ik eigenlijk echt eens gaan volgen.’ Lekker doen! Het is geen nieuw jaar, je sluit niks af, maar doe lekker wat jij wilt! Dan voel je je het hele jaar door goed en kijk je niet teleurgesteld terug op doelen die je niet behaald hebt.

Deze eerste week van januari heb ik mezelf nog niet kunnen betrappen op een goed voornemen, wel op een nieuwe gewoonte. Van iedere lekkere of bijzondere maaltijd een foto maken. Geen idee hoe ik daarmee geholpen ben in 2012, maar ik kijk er naar uit om over een poosje nog even te kijken naar al die lekkernijen en me te bedenken hoe goed we het eigenlijk hebben. In 2012 ga ik daar maar vooral van genieten.

Afijn, daar wilde ik het niet over hebben.

Ondertussen heeft de rechter namelijk besloten dat Ziggo en XS4ALL de website Pirate Bay moet blokkeren. Zal een goed voornemen van Brein geweest zijn. Op Pirate Bay kan men torrents downloaden zodat ze films en muziek in huis halen. Zonder ervoor te betalen. Aan de ene kant staat hier de wet, die bepaalt dat muzikanten gewoon betaald moeten krijgen voor hun werk. Aan de andere kant staan mensen die tegen censuur zijn en Pete Philly. Een topartiest die door Internet populair is geworden en ook graag zijn huur betaalt. Maar, zo zegt hij, het heeft geen zin om te strijden tegen een nieuwe ontwikkeling. Je kunt veel beter naar manieren zoeken om binnen de nieuwe situatie je weg te vinden.

Helemaal mee eens!

Dankzij Internet komen steeds meer bandjes de huiskamers binnen die anders altijd underground zouden zijn gebleven. Mensen zijn in staat te delen en te beoordelen en zo krijg je een immens platform voor iedereen die iets is of iets wil worden. Met downloaden kunnen geïnteresseerden een sneak peak nemen en dan bepalen of dit iets is waar ze geld aan willen uitgeven. Artiesten worden gedwongen goed te zijn of iets terug te geven aan hun fans. Mensen die een CD willen hebben, zullen die sowieso kopen. Mensen die liever downloaden dan een CD kopen, zullen misschien naar een concert gaan. Mensen die dat allemaal niet doen, luisteren waarschijnlijk een week naar de CD en zoeken gewoon een andere website waar je iets nieuws kunt downloaden.

Los van bovengenoemde bijwerkingen van downloadgedrag is het om economische redenen blokkeren van de specifieke website Pirate Bay niets meer dan pure censuur. Dat vinden we van China ook. Downloaden is een nieuwe, in democratische landen onvermijdelijke ontwikkeling waar artiesten mee kunnen leren leven.

Dus, dit jaar ga ik op zoek naar vervangers van Pirate Bay en zal ik petities tekenen om deze uitspraak terug te draaien. Voor het principe, niet voor het besparen van geld. Heb ik toch nog een goed voornemen.

Was hij dan echt zo’n sterke manipulator? Of betekende hij meer voor zijn eigen volk dan de Westerse wereld wil erkennen?

Dat Kim Jong-il zijn volk de hongersnood liet lijden om te kunnen werken aan een nucleair programma voor kernwapens staat als een paal boven water. Maar zelfs in de Verenigde Staten leeft 7% van de bevolking onder de armoedegrens terwijl er wel 5,5 biljoen dollar gereserveerd is voor het nucleaire programma, met opslag in binnen- én buitenland. Kernwapens die niet gebruikt worden natuurlijk, dat staat immers in het nucleaire wapenverdrag. Maar toch, ze staan daar wel, die wapens. En welke kant ze op wijzen is met een simpele druk op de knop aan te passen. Iran, India, Noord-Korea, allemaal worden ze gedwongen hun nucleaire programma stop te zetten om te voorkomen dat ze kernwapens in huis krijgen. Is het niet wat veel gevraagd om van iemand te eisen dat hij zijn revolver neerlegt, terwijl er aan alle kanten mitrailleurs op hem gericht staan?

Vanuit dat perspectief is het misschien helemaal niet zo gek dat de bevolking van Noord-Korea de angst begint te voelen en huilt om het verlies van hun leider. Hun leider, die werkte aan een verdedigingsmechanisme tegen het slechte Westen. Het Westen waar we verdriet voelen voor al die arme mensen, wiens rechten aan alle kanten geschonden worden en waar wij niets aan kunnen doen. Behalve dan die sancties. Nee, Kim Jong-il heeft onjuist gehandeld en het land is beter af zonder hem. De bevolking huilt krokodillentranen om een man die hun land in puin heeft achtergelaten.

Al vraag ik me af of we niet een dagje hadden kunnen wachten met ons richten op het hervatten van het atoomoverleg. Gewoon een dág alleen maar de focus leggen op de humanitaire rampen die zich in Noord-Korea voltrekken. Om in ieder geval te doen alsof onze zorgen om de bevolking eigenlijk ook niet meer dan krokodillentranen zijn.